|
850 T5
De T5 verscheen in 1984 en was de voortzetting van een serie motorfietsen die
begon met de T3. Alle waren uitgerust met de bekende V-twin van 850 cc, gemonteerd in het
succesvolle, uit rechte buizen bestaande frame van Lino Tonti. De T5 verschilde hierin van z'n
voorgangers dat het motorblok uiterlijk hoekiger was geworden, een stijlkenmerk dat z'n oorsprong
vond in de motoren van de kleinere V35 en V50 uit 1977. Daarnaast werd het rijwielgedeelte uitgerust
met 16" wielen, volgens de fabriek om de wendbaarheid te vergroten. Maar volgens de critici,
omdat het een door de Japanners bedachte modegril was.
Hoe het ook zij, het uiterlijk week behoorlijk af van de voorgaande modellen T3 en T4. Een nieuwe
tank, een rechthoekige koplamp, samen met de instrumenten bevestigd in een plastic omhulsel, waaraan
men zo op het oog een ruitje vergeten was te monteren. De liefhebbers moesten een paar keer slikken
toen ze de nieuwe stijl gepresenteerd kregen.
Achteraf bezien valt het natuurlijk allemaal wel mee en als je nu zo'n 1e
generatie T5 ziet, springt vooral de robuuste stijl in het oog en vallen de destijds zo verguisde
16" wielen helemaal niet uit de toon. Ook is vaak te beluisteren dat de machine inderdaad
wendbaarder is dan z'n voorgangers zonder dat de stabiliteit er onder te lijden heeft.
Het op de foto getoonde exemplaar is uitgerust met een volle toerkuip die de motor een fors aanzien
geeft en die hem goed past. De machine nodigt in deze gedaante enorm uit om erop te springen en
direct koers te zetten richting Zuid-Franrijk over de Autoroute du Soleil.
Martijn Veen schrijft over zijn T5...
Eind 1997 was ik een beetje uitgekeken op mijn eerste motor, een Guzzi V75 achtklepper, leuk maar onderhoudsgevoelig.
Na enig zoeken vond ik in Harmelen bij Piet Pauw een mooie 850 T5. Toen Piet bereid bleek mijn V75 in te ruilen en Ted mij telefonisch de T5 een aanrader noemde (met de woorden
dat krijg jij niet stuk) was de koop snel gesloten.
3 jaar en 40.000 km
Nu we zo'n 3 jaar en 40.000 km verder zijn kan ik zeggen dat Ted gelijk had.
De T5 bleek een fantastisch rijijzer en ze heeft me behalve een lege accu en een vervangen draadboom,
als gevolg van brandschade, nooit in de steek gelaten.
Lange adem
De T5 is vlot en sportief, maar met een lange adem en genoeg comfort voor langere ritten.
Inmiddels bleek ze ook geschikt voor duogebruik, al is het zitcomfort voor mijn passagier minder geschikt voor de langere ritten.
In tegenstelling tot veel anderen ben ik wel te spreken over de combinatie van twee 16" velgen. Dit geeft de machine van toch zo'n 260 kg
voldoende wendbaarheid op lagere snelheden en smalle dijkjes.
Daarnaast heeft ze nog voldoende stabiliteit op de snelweg of autobahn.
Ik verwonder me er trouwens weleens over dat de Guzzi met haar wat "verouderde" ontwerp nog zo goed mee kan komen met de
modernere fietsen, iets wat ik vaak merk bij de ritten van mijn tourclub. Is dat des Guzzi's?
Dan heb ik het niet alleen over de prestaties, maar ook over dingen als comfort, rijeigenschappen en de forse actieradius.
Foto's © Martijn Veen en Moto Guzzi SpA
Tekst © Martijn Veen en Motortoer. V.O.F. |
