|
Airone Sport
De Airone Sport is geproduceerd van 1949 tot 1956 (sommige bronnen noemen zelfs
1961) en net als de Airone Turismo afgeleid van de PE 250 (1939).
De Airone Sport viel op door z'n vele technische bijzonderheden zoals de teledraulic voorvork (vanaf 1947), een soort
upside-down vork dus en het cantilever-systeem voor de achtervering.
Om de speling van binnenpoten van de voorvork tot een minimum te kunnen beperken, konden door het verdraaien van exentrische asjes, bronzen geleideblokken tegen de binnenpoten worden
gedraaid. Simpel maar het werkte wel!
Het buitenliggende vliegwiel was typerend voor de Guzzi-viertakten, opvallend hierbij is dat het vliegwiel
"achteruit" draait. Men zegt dat dit gunstig is voor de smering van de liggende cilinder.
De Airone Sport onderscheidde zich van de Airone Turismo door aluminium Borrani velgen, sportstuur, grotere carburateur (25mm i.p.v. 22mm), hogere compressie en een andere nokkenas.
Dit resulteerde in een vermogen van ongeveer 12 pk voor de Sport tegenover een 9,5 pk voor de Turismo.
Van de Airone, inclusief de Militare zijn er ruim 28.000 stuks geproduceerd. De motor werd geroemd om z'n betrouwbaarheid en was (en is) beter betaalbaar dan z'n grotere broer, de Falcone
van 500cc.
Over mijn Airone Sport...
Ik had naast m'n California ook nog liefhebberij in het restaureren van Franse veteraanmotorfietsen, één daarvan had ik te koop staan op de onderdelenmarkt in Barneveld, en daar kwam ik iemand tegen die hem wilde ruilen
voor een Airone.
Dat leek me wel wat, dus de deal was gauw gesloten. De man had de Airone zelf uit Italië opgehaald.
De Airone was al eens op z'n Italiaans opgeknapt, dus dat ging ik maar overnieuw doen. Het blok liep af en toe, maar de olie
lekte er aan alle kanten uit, dus het blok moest uit elkaar .
Het originele zadel was eraf gehaald en daarvoor in de plaats hadden ze in Italië een goed passende
duozadel gemonteerd, dat in de nadagen van de Airone als optie te koop was om het geheel wat te moderniseren.
Leuk detail was een tussen het duozadel en de tank vast gegespt leren kussentje, waarschijnlijk bedoeld om het
gereedschap van de snelle Italiaanse coureurs te beschermen bij al te hard remmen.
Er zat een verkeerde uitlaat op met een vissenstaart-demper, terwijl op dit model een
sigaarpijp correct is. Gelukkig worden zadels, uitlaten, pakkingsets, viltafdichtigen, en lagers nog geleverd.
Geschiedenis bekend
De originele kentekens mogen Italië niet uit, maar gelukkig had ik wel de kopieën. Bovendien zaten in het papierenhoudertje,
dat aan de voorvork zat geschroefd, de verzekeringsbriefjes van alle voorgaande eigenaren.
Zo kwam ook de levensloop van de Airone in beeld; vanuit de fabriek is de motor in 1956 in Lecco
(vlakbij Mandello del Lario) op kenteken gezet en is daarna meteen verhuisd naar Genua, waar hij vijf keer van eigenaar is gewisseld.
In 1993 is de motor naar Tiel toe gekomen en in 1997 heb ik hem in bezit gekregen.
Douaneperikelen
De restauratie ging zoals dat wel vaker gaat, met ups en downs, maar uiteindelijk is het toch een leuke fiets geworden waar ik inmiddels zo'n
800 km mee heb gereden. En het lijkt erop dat nu de kinderziektes wel zijn verdwenen.
De motor heeft een nieuw kenteken, -de keuring verliep redelijk snel, maar ik moest apart naar de douane om de motor te laten
wegen. Als je van plan bent om een motorfiets te laten keuren om hem op kenteken te krijgen, laat hem dan eerst even wegen bij een
douane-weegpunt.
Foto's en tekst © Jos Looij
|
