|
Aryan, in hart en nieren een echte Guzzi-man, bood direct aan om
hetzelfde rondje met de V11 Le Mans te doen.... "Dan zul je merken dat dit nieuwe model zo
mogelijk nog soepeler is dan de Roadster." Ik liet de Voxan op de zijstandaard zakken en nam de
Guzzi van hem over. Direct bij het wegrijden voelde de machine vertrouwd aan. Diezelfde weergaloze
acceleratie, datzelfde onmiskenbare V-twin geluid. Maar er waren ook opmerkelijke verschillen. Met
de V11 draaide ik heel snel tegen het maximum toerental aan, waarna direct een versnelling hoger
geschakeld moest worden. Bij de Roadster kreeg ik de indruk dat het rode gebied onvoorstelbaar ver
weg leek. De eerstvolgende haakse bocht doemde sneller op dan de 7000 toeren op de teller van de
Voxan. En het rood begint pas bij 9000....
Het rijden op zo'n nieuwe Le Mans komt eigenlijk neer op preken voor
eigen parochie. Want ook al heb je nooit eerder op een machine gereden die beschikt over 90 pk,
een hoop voelt opvallend oud en vertrouwd aan. Het schakelen gaat even lekker en soepel als, like
it or not, mijn eigen V65. Zelfs de zithouding, de manier waarop hij in de bochten valt en het
remmen voelen allemaal bekend. Heel bekend zelfs. En het meest verbazingwekkend: de
carburateurafstelling van de dubbele Dell'Orto op mijn V65 doet niet onder voor de computergestuurde
benzineinjectie van de V11 Le Mans.
Niet goed? Ja, juist wel goed! Deze motor verkoopt zich zelf aan de liefhebber. Het blok is
razendsnel, bullig, smeuïg en toont het typische karakter van een Guzzi. Dit betekent ook dat
de trillingen minder prominent voelbaar zijn in stuur, tank en voetsteunen dan op de Voxan Roadster.
Logisch ook, want de 90º V-twin is ongetwijfeld beter gebalanceerd dan de 72º V-twin
van Voxan. Maar ben ik wel een Guzzi-man in hart en nieren? Wil ik wel een motor zoals mijn
V65, maar dan steviger, stabieler, sneller en vooral heel erg veel krachtiger? Of heb ik na 17 jaar
zin om eens iets anders te proberen? |
Moto Guzzi V11 Le Mans
|
Er was nog een proefrijder in het gezelschap,
- ik weet helaas zijn naam niet, die hetzelfde traject aflegde op de Voxan Café Racer. Hij
was vooral erg enthousiast over de zithouding en de bescherming die de aangebouwde kuip van de Café Racer bood.
Het was duidelijk dat ik nog een derde rondje moest afleggen om te voelen hoe superieur deze Voxan
was....
En inderdaad, de stabiliteit en de afwezigheid van de winddruk op snelheid waren opvallend, maar naar
mijn smaak leunde ik toch iets te veel op m'n polsen om het helemaal naar mijn zin te hebben. Hier
zag ik mij toch geen lange afstanden door Europa mee afleggen. De Café Racer had geen last van een
blokkerend achterwiel bij het terugschakelen naar de eerste versnelling. Andere afstelling van de
vering of leerde ik snel?
Voxan Café Racer
Voor het laatste stuk van de proefrit, terug naar Motortoer, waren de
kaarten snel geschud. De derde man nam maar wat graag de Café Racer van mij terug, Aryan
stond verliefd naar de Guzzi te kijken en ik wilde de blauwe Roadster nog wat beter leren
kennen.
We zetten nu in iets rustiger tempo koers richting IJmuiden, sloegen linksaf richting het
recreatieterrein van Spaarnwoude en kwamen na wat vriendelijke bochtjes uit bij de
spoorwegovergang van Halfweg. Daar draaiden we de autoweg op richting Amsterdam. Onmiddellijk
toonden de heren de macht en kracht van de V11 Le Mans en de Café Racer door richting de
horizon te verdwijnen. Ik vond het even welletjes; waarschijnlijk reed ik toch al tweemaal de
toegestane maximumsnelheid en controleren kon ik het niet omdat immers de snelheidsmeter van de
Roadster het niet deed.
Ja en? Proefritjes maken is leuk! Natuurlijk kun je in zo'n korte tijd
een machine niet leren kennen. Moeilijk te zeggen welke van de drie nu beter of soepeler reed. Ze
vertoonden daarvoor teveel overeenkomsten en tegelijkertijd ook teveel verschillen. Als ik naar de
Voxan Roadster kijk, dan zie ik niet hoe ik daar ooit de vakantiekoffers aan hang of hoe ik een
ruitje op de koplamp monteer. De kettingaandrijving en het ontbreken van een middenbok vind ik ook
al niet praktisch. Enne, met 100 pk door de drukke Amsterdamse Van Baerlestraat kruipen op weg naar m'n werk?
Maar als ik dan die waanzinnig mooie vormgeving zie en terugdenk aan hoe lekker en uitdagend hij
reed..... Little Voxan Roadster...... I want you! :-)
Voxan Roadster
Deel 1
Terug naar Motortoer Magazine
Amsterdam, 6 juni 2001 - © Motortoer V.O.F.
Naschrift maart 2004: de V65 heeft inmiddels 170.000 km op de teller staan en wordt gesloopt.
Een gloednieuwe Roadster staat nu in de parkeerkelder. :-)
|
